O kadar emindim ki içersinin boş olduğuna, kapıya varır varmaz abanıverdim. Fakat duvar gibi sabitlenmiş kapı beni geri itiverdi. Kapıya yüklenirken kendimi işeyeceğime öylesine inandırmıştım ki çişim üç katına çıktı bir anda. Üstünden iki dakika kadar geçmişti ve hala çıkmıyordu içerdeki. "Koskoca mekanda nasıl olur da bir tane tuvalet olur" diye düşündüm kendi kendime. Şimdiden olacakları seziyordum. İçerdeki ne zaman girdiği belli olmayan şahıs, belki bir belki on dakika sonra çıkacaktı. İki dakikaya kadar yanıma başkaları gelecek ve arkamda kuyruk oluşacaktı. Ve bundan sonrası tam bir sessiz felakete dönüşmeye başlayacaktı. Sırayla kuyruğa eklenen herkes bana parmağıyla tuvaletin kapısını işaret ederek fakat hiç ses çıkartmadan "dolu mu?" diye ağzını oynatacaktı. Ben de "naparsın, bazen uzun sürebiliyor işte" demek ister gibi kaşlarımı kaldırıp, yarım ağız gülümseyerek içerdekinin avukatlığına soyunacaktım. İçerdeki ise onu b...