önemsiz ayrıntıların önem kazandığı yer

  "Buyur kardeşim, geç otur şöyle" diyerek bana masasının önündeki koltuğu işaret etti. Bu "kardeşim" sözcüğü beni hep rahatsız ediyordu.  Hele bir de bunu arkadaşım bile olmayan birinden duyunca yakında geleceklerden fazlasıyla korkmaya başlıyordum. Koltuğuma oturdum etrafı hızlıca inceledim.  Penceredeki jaluzi, duvarın dibinde duran yazıcı ve odanın köşesinde duran deve tabanı bana burasının bir ofis olduğunu haykırıyordu.  O sırada o da masasının gerisindeki koltuğuna yerleşti ve kendinden emin bir poza girdi.    "Nasılsın kardeşim?" diye sordu. Açıkçası pek iyi değildim.  Kız arkadaşımla yaşıyordum ve maddi durumum pek iyi değildi.  Para kazanma konusunda üzerimde büyük bir baskı hissediyordum fakat mesleğimi kullanarak bu konuda başarılı olamıyordum. "İyiyim sen nasılsın?" "Ben de iyiyim" derken eline aldığı kalemi üç parmağı arasında döndürmeye başladı.  "Çay? Kahve? Ne içersin?" "Çay olur" dedim.  Bunu çay se...

  Bundan üç sene önce ilk kez kendi evime çıkıyordum ve kafamda doğrusuyla yanlışıyla alınacak bir şeyler vardı.  Aile evimde odamda kullandığım stor perdelerden çok memnun olduğum için bu zevkimi bütün evime yaymaya karar verdim.  Öncelikle kısa süreli bir kullanımdan sonra bu perdelerin normal insan evinde tamamen kullanışsız olduğunu fark ettim.  Pencereleri ya tam açık ya da tam kapalı tutmak durumunda kalıyordum ve bu durum özellikle yazları işimi çok zorlaştırıyordu.  Perdelerin stor olması yetmezmiş gibi renk seçiminde de yaptığım hatadan dolayı yaklaşık bir buçuk sene boyunca gözüme ışığın girmesiyle sabah yedi sularında uyandım ve sonunda bu gidişata bir dur demek, rahat ve uzun uykular uyuyabilmek için normal perde avına çıktım. Perde dünyasının bu denli karmaşık olduğundan haberim yoktu.  Gittiğim bir perdeci bana güneşlikle fon perde arasındaki farkı anlatmak için büyük bir çaba sarf etti.  "Fon perde içe, güneşlik dışa takılır" dedi ve be...

  Kapı çaldı.  İrkilerek yerimden sıçradım ve tek hamlede bilgisayarın kapağını kapadım.  Bu saatte gelen kim olabilirdi ki?  Beklediğim bir sipariş yoktu.  "Yanlışlık oldu herhalde" diyerek bilgisayarımı geri açtım.  Gizli sekmede yaptığım "Dans eden Çaycı Hüseyin" aratmasıyla tekrar göz göze geldim.  Yaşam kalitemi arttırmak için acilen bir atılım yapmam gerekiyordu.  "Bu videodan sonra kendime çekidüzen veririm" diyerek oynatma tuşuna basmıştım ki kapı tekrar çaldı.  İşte bu sıra dışıydı.  Üzerinden çok geçmeden üç kere üst üste kapı yumruklandı.  Etrafım sarılmış gibi hissediyordum, ayakta olsam kendimi yere atabilirdim.  Bilgisayarın kapağını yavaşça kapatıp, terliklerimi yerde bıraktım ve parmak uçlarımda kapıya doğru yürüdüm.  İçerde olduğumun bilinmesini hala istemiyordum, sonuçta kapıda beni nasıl bir tehlikenin beklediğini bilmiyordum.  Delikten dışarı baktığımda kendi halinde yaşlı bir adam gördüm. ...

"Abi bir dal sigaran var mı?" diye bir ses duydum sol tarafımdan evime doğru yürürken.  Sigaramı sağımda saklayarak "yok" diye cevapladım.  Belli ki geçtiğimiz dört saati o apartmanın merdivenlerinde geçirmiş olan iki genç, sigara alacak paraları olsa bile hobi olarak sokaktan geçenlerden otlanıyordu.  Hemen önlerinde, bir zamanlar orada olduklarını çevre sakinlerine hatırlatmak amaçlı biriktirilmiş bir liralık ay çekirdeği çöpü yığını bulunuyordu. "Sigaranı niye saklıyorsun abi?" diye sordu aynı genç. "Ha! Bu mu?" diye gösterdim artık saklamamın anlamı kalmayan dalı.  "Ben de başkasından almıştım" Başlangıçtan beri sessizliğini koruyan kısa boylu "birader, vermek istemiyorsan söyle ama bir sigaranın da cimriliğini etme" lafa karıştı. "Yahu konu o değil de, ben sizden bir avuç çekirdek istiyor muyum?" "Çekirdek kalmadı ki be abi." "Benim de sigaram bitmiş olamaz mı?" "E içiyorsun ...

Sakin bir gündü.  Evimin karşısındaki inşaat izinli olduğundan sokağa derin bir sessizlik hakimdi.  Evin camlarını sonuna kadar açarak bu sessizliğin tadını çıkartmaya karar verdim.  "Bugün tam bir boş oturma günü" diye geçirdim içimden ve koltuktaki yerimi aldım.  Ev püfür püfür esiyor ve ben koltuğa gittikçe daha fazla gömülüyordum. Bilgisayar ekranında gördüğüm bütün sayfaları dakika başı yenilerken, televizyonda çıkan yarım saatlik pazarlama reklamlarını değiştirmek için iki metre uzağımdaki kumandaya uzanmaya üşeniyordum. Neyse ki sigaramı ve kül tablamı yakınıma almıştım.  Kendini durmadan başa saran reklam beni daha çok sigaraya itiyordu.   "Sadece 39 lira mı?  Hem de 99 liradan mı düşmüş?  Dur bir sigara daha yakayım." Derken birkaç saat sonrasında kül tablam ağzına kadar dolmuş, artık söndürebileceğim bir nokta bulamaz, izmaritleri yakar hale gelmiştim.   "Çok duman altı oldu, evi havalandırsam iyi olacak" diye düşündüğümde bütü...

"Nedir şimdi program?" "Akşam sahile gidiyoruz işte." "Kimler olacakmış?" "Sen tanımazsın, benim arkadaşlarım.  Çok seversin ama." "Nerden biliyorsun?" diye geçirdim içimden.  Bugüne kadar hiçbir kadının yancısından hazzetmedim.  Ama onlar hep çok seveceğimi iddia ettiler.  Sanırım onların gözünde sevgi dolu bir imaj çiziyordum. "Baş başa takılsak olmaz mıydı?  Kendimi biliyorum, kafam çok kötü açılacak bu gece." "Saçmalama Erkin, söz verdik bir kere." Hiç tanımadığım birtakım insana, az tanıdığım bir insan üzerinden söz vermiştim.  Artık bunun kaçışı yoktu. Caddebostan'da buluştuk, iki şişe şarap alıp arkadaşlarına doğru yürüdük. "Kim oluyor bu arkadaşların?" "Kadıköy'den gençler işte." "Keşke Kadıköy'de kalsalarmış." "Daha gitmeden huysuzlanmaya başladın." "Tamam sakinleşeceğim, arkadaşlarını da çok seveceğim bak, onlar artık benim de kankaları...

"Kapıdayım" diye mesaj attım ve beklemeye koyuldum barın karşısında.  Sigaramı sardım ve kapıyı izledim uzaktan.  Alabildiğine biçimsiz iki adam kapıda dikilmiş, gelen kimseyi beğenmeyerek içeri sokmuyordu.  Görevleri kendine benzeyenleri bara yaklaştırmamaktı fakat patron bu kitleyi tarif etmek için yüzlerine bir ayna mı doğrultmuştu?  Bir de özel güçleri vardır bu adamların.  Bir bakışta karşısındakinin cinsiyetini anlar, mal sayımı yapar gibi "dört erkek iki kadın almıyoruz beyler" der. Amaç içerideki taşak kokusunu bir nebze azaltmaktır tabii ki. Ve kapıdan çıktığını gördüm. Sigaramı henüz elimde bekletiyordum.  Gerçekten güzeldi ve başkasının peşine takılıp yürümeye başladı beni görmeden.  Sakince beni bulmasını bekledim. Peşinden yürüdüğü adamın ben olmadığımı anlaması çok uzun sürmedi neyse ki.  Sonra benim olduğum yöne döndü, o kadar emin bir şekilde yaptı ki bunu, peşinden yürüdüğü adam ben değilsem kesin ben bendim. "Çok heyecanlıyım...

O kadar emindim ki içersinin boş olduğuna, kapıya varır varmaz abanıverdim.  Fakat duvar gibi sabitlenmiş kapı beni geri itiverdi.  Kapıya yüklenirken kendimi işeyeceğime öylesine inandırmıştım ki çişim üç katına çıktı bir anda. Üstünden iki dakika kadar geçmişti ve hala çıkmıyordu içerdeki.  "Koskoca mekanda nasıl olur da bir tane tuvalet olur" diye düşündüm kendi kendime.  Şimdiden olacakları seziyordum.  İçerdeki ne zaman girdiği belli olmayan şahıs, belki bir belki on dakika sonra çıkacaktı.  İki dakikaya kadar yanıma başkaları gelecek ve arkamda kuyruk oluşacaktı.  Ve bundan sonrası tam bir sessiz felakete dönüşmeye başlayacaktı. Sırayla kuyruğa eklenen herkes bana parmağıyla  tuvaletin kapısını işaret ederek fakat hiç ses çıkartmadan "dolu mu?" diye ağzını oynatacaktı.  Ben de "naparsın, bazen uzun sürebiliyor işte" demek ister gibi kaşlarımı kaldırıp, yarım ağız gülümseyerek içerdekinin avukatlığına soyunacaktım. İçerdeki ise onu b...

Taksim'in yanında adının bile okunmayacağı kadar boş olan Kadıköy kalabalığında bunalmaktaydım.  Beni sıcacık yuvamdan çıkarmayı başaran uzaklardan kısa bir süreliğine İstanbul'a gelmiş bir arkadaşımla buluşacak olmamdı. Hava buz gibiydi.  Soğuk rüzgar, önümde yürüyen birbirine sarılı çiftin yarattığı koruyucu duvar etkisi sayesinde bana ulaşamıyordu.  Tabii bu yaşadığım sıcaklık biraz da boyumun kısalığından kaynaklanıyordu. O çifti çok sevdim, öyle ki arkalarından hiç ayrılmak istemedim.  Fakat biraz yavaş yürüyorlardı.  Benim için sorun yoktu.  Adımlarımı onlara uygun bir biçimde atmayı öğrenmiştim.  O derece birlikte adım atıyorduk ki,  yere basma anlarımız bile aynı olmuştu.  Senkronize takipte başarılı olduğumu anladım sayelerinde. Ara sıra durup bir dükkanın vitrinine dönüyordu kız,  sevgilisine büyük bir sevinçle çantalardan birini gösteriyor, adam ise sıkılgan bir tavırla "evet çok güzelmiş diyordu."  Onlar durunca be...

Günlerden doğum günümdü.  Hiçbir doğum günümde parti gibi bir seçeneği aklımdan geçirmemiştim.  O kadar insanı bir araya getirip, mekanda oluşan samimiyetsiz gülüşleri izlemek pek benim keyif alacağım bir eğlence tipi değildi.  Fakat zaman zaman istemdışı bir partinin etrafımda oluştuğunu da gördüm. Neyse ki size bahsedeceğim doğum günü o partili olanlardan değildi.  Sadece bir arkadaşımla buluşacaktım.   Gece bir bara gidip içeriz diye düşünüyordum.  Akşam yemeğini yedikten sonra Kadıköy'e attım kendimi.  Vardığımda hemen arkadaşımı aradım.  Fakat yaklaşık beş kere aradıktan sonra açtığı telefonda pek de olumlu bir yanıt vermedi. "Kanka çok acil bir işim çıktı, ben bu gece iptalim."  İşte bu haber bende on dakika süren bir yıkılma yaşattı.  "Eve mi dönsem?" diye düşünsem de on dakika dolduktan sonra kendi kendime şevklenmeye başladım.  "Belki de bu bir işarettir.  Bu gece yalnız takılmalıyım.  Önce bir güzel içerim ...

Siz hiç güne "hasiktir" diyerek başladınız mı?  Ama şöyle güzel bir hasiktirden bahsediyorum.  İçten gelen ve uzata uzata söyleneninden.  Açıkçası ben haftanın bir günü muhakkak o şekilde uyanırım. İşte o da tam olarak o günlerden biriydi.  Telefonum çaldığında sabahın henüz on biri, ben ise uykumun en tatlı anındaydım.  Arayan ders verdiğim kurstu.  Kurstan maaş alacağım günün sabahında gelen bu telefon istemdışı olarak ağzımdan döktü o sihirli kelimeyi: " Hasiktir ". Dersin iptal olması kaçınılmazdı.  Aklıma başka hiçbir ihtimal gelmiyordu.  Sesimi çoktandır uyanmış gibi çıkarabilmek için yatakta biraz doğrularak telefonu açtım. "Alo?" "Hocam uyuyor muydunuz?" dedi karşımdaki ses.  Sanırım beni şimdiye kadar iyi tanımışlardı. "Yok canım ne uyuması, bu saatte uyunur mu?" diye çıkıştım anlamsız bir biçimde gurur yaparak. "Peki hocam, dersiniz iptal oldu.  Öğrencinizin işi varmış.  Onun için aramıştım" dedi yersiz sinir...

Nedendir bilmem, bugüne kadar yaşadığım bütün evlerin en yakınındaki bakkalla bir problemim oldu.  Aslında bakkalın genelde bu sorundan haberi bile olmaz fakat ben de sorunu çözmeye çalışmaz, iki sokak aşağıdaki bakkala giderim. Son iki senedir hayatımdaki bakkal problemlerinin en büyüğünü yaşamaktayım.  Çünkü bu sefer bakkalımın benimle problemi var ve ben nedenini çözemiyorum.  Evden çıkıyorum, sağa dönüp sokağın başına gidiyorum ve işte karşımda azılı düşmanım: Haydar . Bazen dükkana girmek zorunda kalırım ve içerde Haydar'ın arkadaşları bira içiyor olur. Herkes şen şakrak, kahkahalar havada uçuşurken ben girdiğim anda ölüm sessizliği hakim olur bakkala. Haydar beni her seferinde "bir daha bu dükkana gelmeyeceksin demedim mi sana?" bakışıyla karşılar.  Ben de mahçup bir şekilde boynumu eğer, "şurdan iki ekmek alır mısınız?" derim.  Parasını verip, hırsızlık mahçubiyeti yaşayabileceğiniz tek yerdir burası. Bazen içimden dükkana girip "Haydar sen nas...

Sizlere yakın bir arkadaşımın başından geçmiş bir hikayeyi anlatmak istiyorum: Bir gün iktisat son sınıf öğrencileri final sınavı için toplanmışlar, profesörün gelmesini bekliyorlardı.  Profesör  içeri girdi,  herkese kağıdını dağıttı.  Arka sıralarda oturmakta olan genç, profesörü çok geçmeden yanına çağırdı. -"Hocam, şu soruyu okuyamıyorum." -"Zaten bir tane soru var evladım, salak mısın? 'Risk nedir?' yazıyor" dedi. Öğrenci kafasını öne eğerek kısık ama duyulabilir bir sesle: -"Soktuğumun ukalası" diye söylendi kendi kendine. -"Ne dedin sen?  Bir daha söylesene" diyerek kafasını öğrencinin hizasına eğdi. Kafasını eğmesiyle birlikte öğrenci, profesörün at kuyruğundan yakalayarak arkasına geçti.  Yıllardır bu soruyu beklemiş olan öğrenci ceketinin içinde saklamış olduğu ekmek bıçağını profesörün gırtlağına dayadıktan sonra sınıftakilere seslendi: -"Şimdi herkes sakin olsun.  Şu, elimde görmüş olduğunuz bıçak, basi...

Ara sıra gördüğüm bir rüya var.  Bu rüyada misafirlikteyim.  Rüyanın en üzücü yanı da zaten misafirlikte olmam.  İnsanların rüyasında, devasa bir ormanın ortasında, kaplanlarla güreşiyor olması aklıma geliyor ve ben mal mal bakınıyorum.  "Hadi" diyorum "güreşmeyi geçtim de, hiç değilse ünlü birinin evinde olsaydım" kendi kendime.  Fakat olmuyor.  Her seferinde kendimi hısım, akraba ziyaretinde buluyorum.  Akraba desem daha doğru.  Hısım nedir? Yine bir gün o rüyayı görüyordum.  Misafirlikte çişim geliyor, tuvalete gidiyorum.  Fakat bir süre sonra tuvalet diye gittiğim yerin, ev sahibinin yatak odası olduğunu fark ediyorum.  Yerde bir halı görüyorum.  'Yatak odasında halının ne işi var' diye düşünmeden işemeye başlıyorum.  Halının üzerine işerken de, içimden "bu çok doğal.  Zaten biz kendi evimizde de hep halının üzerine işeriz." diye geçiriyorum. Çişim bitince birden ayılıyorum.  "Ne yaptım ben?  Nasıl te...

Evimde uzun süren bir tembellik seansından sonra saate baktım ve bir saat sonra ders vermem gerektiğini fark ettim.  Bu farkındalığı yaşadığım anda, altımda şortla oturuyor ve daha yeni sigara yakmıştım.  Sigaram bitene kadar yayılmaya devam ettikten sonra apar topar koşturarak giyinip evden fırladım.  Cebimde sadece beş lira, akbilimde bir lira doksan dokuz kuruşum vardı.  Otobüsle gidip minibüsle dönmeye karar verip durağa doğru yöneldim.  Şansıma, üzerinden çok zaman geçmeden Bostancı otobüsü yanaştı.  Binip akbilimi bastım, boş akbil sesi duydum fakat o kadar emindim ki içinde yeterli para olduğundan, "bu makineleri de ne dandik yapıyorlar" diyerek geçtim. Arkalara doğru ilerlemem gerekiyordu fakat bir metre kadar sürmedi bu ilerleyiş.  Şoför arkasını dönüp, "arkadaşım senin akbil basmadı" deyince biraz daha diretmeye karar verip "nasıl ya? bastım ya işte" desem de "o akbil boş" diyerek beni ikna etti. Durumum üzücüydü.  Akbilimde doksan ...