önemsiz ayrıntıların önem kazandığı yer

  Bundan üç sene önce ilk kez kendi evime çıkıyordum ve kafamda doğrusuyla yanlışıyla alınacak bir şeyler vardı.  Aile evimde odamda kullandığım stor perdelerden çok memnun olduğum için bu zevkimi bütün evime yaymaya karar verdim.  Öncelikle kısa süreli bir kullanımdan sonra bu perdelerin normal insan evinde tamamen kullanışsız olduğunu fark ettim.  Pencereleri ya tam açık ya da tam kapalı tutmak durumunda kalıyordum ve bu durum özellikle yazları işimi çok zorlaştırıyordu.  Perdelerin stor olması yetmezmiş gibi renk seçiminde de yaptığım hatadan dolayı yaklaşık bir buçuk sene boyunca gözüme ışığın girmesiyle sabah yedi sularında uyandım ve sonunda bu gidişata bir dur demek, rahat ve uzun uykular uyuyabilmek için normal perde avına çıktım. Perde dünyasının bu denli karmaşık olduğundan haberim yoktu.  Gittiğim bir perdeci bana güneşlikle fon perde arasındaki farkı anlatmak için büyük bir çaba sarf etti.  "Fon perde içe, güneşlik dışa takılır" dedi ve be...

  Kapı çaldı.  İrkilerek yerimden sıçradım ve tek hamlede bilgisayarın kapağını kapadım.  Bu saatte gelen kim olabilirdi ki?  Beklediğim bir sipariş yoktu.  "Yanlışlık oldu herhalde" diyerek bilgisayarımı geri açtım.  Gizli sekmede yaptığım "Dans eden Çaycı Hüseyin" aratmasıyla tekrar göz göze geldim.  Yaşam kalitemi arttırmak için acilen bir atılım yapmam gerekiyordu.  "Bu videodan sonra kendime çekidüzen veririm" diyerek oynatma tuşuna basmıştım ki kapı tekrar çaldı.  İşte bu sıra dışıydı.  Üzerinden çok geçmeden üç kere üst üste kapı yumruklandı.  Etrafım sarılmış gibi hissediyordum, ayakta olsam kendimi yere atabilirdim.  Bilgisayarın kapağını yavaşça kapatıp, terliklerimi yerde bıraktım ve parmak uçlarımda kapıya doğru yürüdüm.  İçerde olduğumun bilinmesini hala istemiyordum, sonuçta kapıda beni nasıl bir tehlikenin beklediğini bilmiyordum.  Delikten dışarı baktığımda kendi halinde yaşlı bir adam gördüm. ...

Bundan böyle ara sıra eski yazılarımın çizimli hallerini yayınlayacağız. Çizimleriyle bloguma renk katmaya başlayan Utrenya'ya teşekkürler. Sevgiler.

"Abi bir dal sigaran var mı?" diye bir ses duydum sol tarafımdan evime doğru yürürken.  Sigaramı sağımda saklayarak "yok" diye cevapladım.  Belli ki geçtiğimiz dört saati o apartmanın merdivenlerinde geçirmiş olan iki genç, sigara alacak paraları olsa bile hobi olarak sokaktan geçenlerden otlanıyordu.  Hemen önlerinde, bir zamanlar orada olduklarını çevre sakinlerine hatırlatmak amaçlı biriktirilmiş bir liralık ay çekirdeği çöpü yığını bulunuyordu. "Sigaranı niye saklıyorsun abi?" diye sordu aynı genç. "Ha! Bu mu?" diye gösterdim artık saklamamın anlamı kalmayan dalı.  "Ben de başkasından almıştım" Başlangıçtan beri sessizliğini koruyan kısa boylu "birader, vermek istemiyorsan söyle ama bir sigaranın da cimriliğini etme" lafa karıştı. "Yahu konu o değil de, ben sizden bir avuç çekirdek istiyor muyum?" "Çekirdek kalmadı ki be abi." "Benim de sigaram bitmiş olamaz mı?" "E içiyorsun ...

"Nedir şimdi program?" "Akşam sahile gidiyoruz işte." "Kimler olacakmış?" "Sen tanımazsın, benim arkadaşlarım.  Çok seversin ama." "Nerden biliyorsun?" diye geçirdim içimden.  Bugüne kadar hiçbir kadının yancısından hazzetmedim.  Ama onlar hep çok seveceğimi iddia ettiler.  Sanırım onların gözünde sevgi dolu bir imaj çiziyordum. "Baş başa takılsak olmaz mıydı?  Kendimi biliyorum, kafam çok kötü açılacak bu gece." "Saçmalama Erkin, söz verdik bir kere." Hiç tanımadığım birtakım insana, az tanıdığım bir insan üzerinden söz vermiştim.  Artık bunun kaçışı yoktu. Caddebostan'da buluştuk, iki şişe şarap alıp arkadaşlarına doğru yürüdük. "Kim oluyor bu arkadaşların?" "Kadıköy'den gençler işte." "Keşke Kadıköy'de kalsalarmış." "Daha gitmeden huysuzlanmaya başladın." "Tamam sakinleşeceğim, arkadaşlarını da çok seveceğim bak, onlar artık benim de kankaları...