önemsiz ayrıntıların önem kazandığı yer

  "Buyur kardeşim, geç otur şöyle" diyerek bana masasının önündeki koltuğu işaret etti. Bu "kardeşim" sözcüğü beni hep rahatsız ediyordu.  Hele bir de bunu arkadaşım bile olmayan birinden duyunca yakında geleceklerden fazlasıyla korkmaya başlıyordum. Koltuğuma oturdum etrafı hızlıca inceledim.  Penceredeki jaluzi, duvarın dibinde duran yazıcı ve odanın köşesinde duran deve tabanı bana burasının bir ofis olduğunu haykırıyordu.  O sırada o da masasının gerisindeki koltuğuna yerleşti ve kendinden emin bir poza girdi.    "Nasılsın kardeşim?" diye sordu. Açıkçası pek iyi değildim.  Kız arkadaşımla yaşıyordum ve maddi durumum pek iyi değildi.  Para kazanma konusunda üzerimde büyük bir baskı hissediyordum fakat mesleğimi kullanarak bu konuda başarılı olamıyordum. "İyiyim sen nasılsın?" "Ben de iyiyim" derken eline aldığı kalemi üç parmağı arasında döndürmeye başladı.  "Çay? Kahve? Ne içersin?" "Çay olur" dedim.  Bunu çay se...

  Bundan üç sene önce ilk kez kendi evime çıkıyordum ve kafamda doğrusuyla yanlışıyla alınacak bir şeyler vardı.  Aile evimde odamda kullandığım stor perdelerden çok memnun olduğum için bu zevkimi bütün evime yaymaya karar verdim.  Öncelikle kısa süreli bir kullanımdan sonra bu perdelerin normal insan evinde tamamen kullanışsız olduğunu fark ettim.  Pencereleri ya tam açık ya da tam kapalı tutmak durumunda kalıyordum ve bu durum özellikle yazları işimi çok zorlaştırıyordu.  Perdelerin stor olması yetmezmiş gibi renk seçiminde de yaptığım hatadan dolayı yaklaşık bir buçuk sene boyunca gözüme ışığın girmesiyle sabah yedi sularında uyandım ve sonunda bu gidişata bir dur demek, rahat ve uzun uykular uyuyabilmek için normal perde avına çıktım. Perde dünyasının bu denli karmaşık olduğundan haberim yoktu.  Gittiğim bir perdeci bana güneşlikle fon perde arasındaki farkı anlatmak için büyük bir çaba sarf etti.  "Fon perde içe, güneşlik dışa takılır" dedi ve be...

  Kapı çaldı.  İrkilerek yerimden sıçradım ve tek hamlede bilgisayarın kapağını kapadım.  Bu saatte gelen kim olabilirdi ki?  Beklediğim bir sipariş yoktu.  "Yanlışlık oldu herhalde" diyerek bilgisayarımı geri açtım.  Gizli sekmede yaptığım "Dans eden Çaycı Hüseyin" aratmasıyla tekrar göz göze geldim.  Yaşam kalitemi arttırmak için acilen bir atılım yapmam gerekiyordu.  "Bu videodan sonra kendime çekidüzen veririm" diyerek oynatma tuşuna basmıştım ki kapı tekrar çaldı.  İşte bu sıra dışıydı.  Üzerinden çok geçmeden üç kere üst üste kapı yumruklandı.  Etrafım sarılmış gibi hissediyordum, ayakta olsam kendimi yere atabilirdim.  Bilgisayarın kapağını yavaşça kapatıp, terliklerimi yerde bıraktım ve parmak uçlarımda kapıya doğru yürüdüm.  İçerde olduğumun bilinmesini hala istemiyordum, sonuçta kapıda beni nasıl bir tehlikenin beklediğini bilmiyordum.  Delikten dışarı baktığımda kendi halinde yaşlı bir adam gördüm. ...

Bundan böyle ara sıra eski yazılarımın çizimli hallerini yayınlayacağız. Çizimleriyle bloguma renk katmaya başlayan Utrenya'ya teşekkürler. Sevgiler.

"Abi bir dal sigaran var mı?" diye bir ses duydum sol tarafımdan evime doğru yürürken.  Sigaramı sağımda saklayarak "yok" diye cevapladım.  Belli ki geçtiğimiz dört saati o apartmanın merdivenlerinde geçirmiş olan iki genç, sigara alacak paraları olsa bile hobi olarak sokaktan geçenlerden otlanıyordu.  Hemen önlerinde, bir zamanlar orada olduklarını çevre sakinlerine hatırlatmak amaçlı biriktirilmiş bir liralık ay çekirdeği çöpü yığını bulunuyordu. "Sigaranı niye saklıyorsun abi?" diye sordu aynı genç. "Ha! Bu mu?" diye gösterdim artık saklamamın anlamı kalmayan dalı.  "Ben de başkasından almıştım" Başlangıçtan beri sessizliğini koruyan kısa boylu "birader, vermek istemiyorsan söyle ama bir sigaranın da cimriliğini etme" lafa karıştı. "Yahu konu o değil de, ben sizden bir avuç çekirdek istiyor muyum?" "Çekirdek kalmadı ki be abi." "Benim de sigaram bitmiş olamaz mı?" "E içiyorsun ...

Sakin bir gündü.  Evimin karşısındaki inşaat izinli olduğundan sokağa derin bir sessizlik hakimdi.  Evin camlarını sonuna kadar açarak bu sessizliğin tadını çıkartmaya karar verdim.  "Bugün tam bir boş oturma günü" diye geçirdim içimden ve koltuktaki yerimi aldım.  Ev püfür püfür esiyor ve ben koltuğa gittikçe daha fazla gömülüyordum. Bilgisayar ekranında gördüğüm bütün sayfaları dakika başı yenilerken, televizyonda çıkan yarım saatlik pazarlama reklamlarını değiştirmek için iki metre uzağımdaki kumandaya uzanmaya üşeniyordum. Neyse ki sigaramı ve kül tablamı yakınıma almıştım.  Kendini durmadan başa saran reklam beni daha çok sigaraya itiyordu.   "Sadece 39 lira mı?  Hem de 99 liradan mı düşmüş?  Dur bir sigara daha yakayım." Derken birkaç saat sonrasında kül tablam ağzına kadar dolmuş, artık söndürebileceğim bir nokta bulamaz, izmaritleri yakar hale gelmiştim.   "Çok duman altı oldu, evi havalandırsam iyi olacak" diye düşündüğümde bütü...