Selam, beni döver misiniz?

Görsel hafızamın zayıf oluşu zaman zaman beni zor duruma sokmuştur.  Ne zaman bir kız arkadaşım olsa buluşmadan önce "ya bu sefer tanıyamazsam" diye düşünür dururum.  Üstelik bu düşünceyi altı aydır birlikte olduğum biri için bile taşıyabilirim.  Ne yaparsam yapayım onun resmini kafamda canlandıramam nedense.

Kimi zaman da olur ki hiç beklenmedik bir şekilde birini tanıyacağım tutar.  Mesela iki hafta öncesinde aynı masada bulunduğum ve uzunca bir süre muhabbet ettiğim birini, yolun karşısından, bir arkadaşıyla gelirken görmüş olsam hemen selam veririm.  Ama öyle cıvık bir şekilde değil; "hatırlarsın, geçenlerde konuşmuştuk" dermişçesine gülümseyerek kafamı sallarım.  Sıklıkla böyle durumlarda karşı taraf beni tanımaz ve yüzüme bön bön bakar.  Bense karşımdakinin art niyetli olduğunu düşünmekten kendimi alıkoyamam.  Yanımdan geçip gittiğinde ise arkadaşına dönüp "niye selam verdi ki şimdi bu lavuk?" demiş gibi gelir.

Geçenlerde bir arkadaşımı çalıştığı cafede ziyaretine gittim.  Cafenin kapısında bana arkası dönük tıpkı onun gibi uzun saçlı birini görünce gayet yavşak bir ses tonuyla "kankanaaaaer?" diye seslendim.  Soğuk bir sesle "iyiyim" diyerek arkasını döndü hiç tanımadığım biri.  Çok utanmıştım o anlık.  İki gün önce tekrar aynı cafeye gittiğimde arkadaşımı otururken gördüm ve yanına kadar gittim.  Tam "kanka" diyeceğim esnada bir önceki yaşadığım olay aklıma geldi.  Görüşmediğimiz süre içinde sakallarını kesmiş olan arkadaşımın o anda başka biri olma ihtimali gözümde gittikçe yükselmekteydi.  Dalmış ve beni görmemişti.  Bir dakika kadar başında dikildim yüzüme bakmadı bile.  Sonrasında uzaktan inceledim "bu kim acaba?" diyerek.  Bu sefer karıştırmadığımı anladığım anda o da beni görüp selam vermişti zaten.

Bu konuyu biraz daha açmak gerekirse aslında büyük bir tehlikenin içinde olduğumu görebiliriz.  Bütün arkadaşlarıma "kanka naber?" diyerek yaklaşmam.  Mesela kimisine "naber lan piç?" derim.  Yolda karşılaştığım birine belki, çok da iyi görmeyen gözlerimin katkısıyla, çok yakın bir arkadaşıma benzetip "naber lan piç?" diye sesleneceğim.  Ve bu adam günlük yaşantısında sokaktan milleti çevirip dövmeyi adet edinmiş biri çıkacak belki de.  O günü şanslı günüymüş gibi görerek ağzımı burnumu kıracak.  Beni esas üzecek olan 25 yıldır dayak yemeden geçmiş yaşantımda yeni kanlı bir sayfa açılacak olmasıdır.

Belki de en mantıklısı sokakta gördüğümüz kişiden ilk selamı beklemektir.  Fakat yarın öbür gün olur da beni bir arkadaşınıza benzetip "naber lan piç?" diyecek olursanız bilin ki hiç bozuntuya vermem, "iyiyim abi" deyip geçerim.