Bakkal

     Sigaram bitmiş evden çıkıp bakkala gitmiştim.  Aslında böyle başlayan bir yazıyı sizin yerinizde olsam okumazdım da, çünkü bakkala gitmek her gün yaptığımız bir şey olduğu için herhangi bir hikaye niteliği olamazdı.  Biliyorum çoğunuz oldukça heyecanlı bir hikaye okumayı planlıyorsunuz fakat bunun için biraz da aktif bir yaşantısı olan bir yazar bulmanız gerekir.  Yapacak bir şey yok, bir dağa tırmanışına gittiğimden veya manyakça bir kovalamacanın içinde olduğumdan bahsedemem çünkü yaşamımda harekete pek yer vermem.  Aslında bakkala gitmek büyük bir aktivite benim için(tabii günün 6 saatini felçli taklidiyle işten kaçmaya çalışarak geçirdiğimi düşünürseniz).

     Ama yine de size bir iyilik yaparak hikayemi tekrar düzenleyebilirim.  Mesela şöyle olsun;

Uyandığımda bir bakkal dükkanındaydım.  Etrafta kimse yoktu ve midem kazınıyordu.  Oraya nasıl geldiğim hakkında hiçbir fikrim yoktu.  Dükkan açılmıştı ve bakkal beni görmezden mi gelmişti?  Neyse dedim madem bir bakkal dükkanında uyandım ve yalnızım, yandan bir topkek kapayım da yiyeyim dedim.  Derken bakkalın sesini duydum irkilerek.  Bana orda ne yaptığımı sordu ben de ona sordum anlamsız bir beş dakika bakıştık.  Neyse dedim bir sigara aldım ve dışarı doğru yürüdüm.  Tam evime doğru yol alırken arkadan biri seslendi.  Genç bir ses "şşşşt birader" diye bağırınca, "yok canım bana dememiştir" dedim.  Çünkü bana dediyse büyük ihtimalle dayak yiyecektim. Yolda yürürken arkadan biri ismimle bile seslense biraz gerilirim sanki bir tanıdık beni dövecekmiş gibi.  Aslında dayak yeme fobimle hareket etme fobim birleşince koşarak kaçma ihtimalim azalıyor ve arkadan seslenenin benden ümidi kesmesini beklemek zorunda kalıyordum.  Yine aynısını yaparak arkadan gelen sesi duymazdan gelip yürümeye devam ettim fakat arkadakinin susmaya niyeti yoktu.  Bari biraz sert bir ifadeyle döneyim belki korkuturum dedim.  "Ne var lan" diyerek arkamı döndüm kaşlarımı tamamen çatmıştım.  Neyse yalan söylemeye gerek yok sanırım dönerken çok kararlıydım bunu yapmaya ama birden kızmaya çalışır bir ifadeyle dönerek "buyur abi" diyince yeterince korkutucu olamayacağımı farketmiştim.  Genç bana bir cüzdan gösterdi benim cebimden düştüğünü söyledi, "sağol abi" diyerek aldım cüzdanımı ve evime gidip sigaramı yaktım.  Bir günü daha dayak yemeden geçirebilmiştim.