önemsiz ayrıntıların önem kazandığı yer

Evimde uzun süren bir tembellik seansından sonra saate baktım ve bir saat sonra ders vermem gerektiğini fark ettim.  Bu farkındalığı yaşadığım anda, altımda şortla oturuyor ve daha yeni sigara yakmıştım.  Sigaram bitene kadar yayılmaya devam ettikten sonra apar topar koşturarak giyinip evden fırladım.  Cebimde sadece beş lira, akbilimde bir lira doksan dokuz kuruşum vardı.  Otobüsle gidip minibüsle dönmeye karar verip durağa doğru yöneldim.  Şansıma, üzerinden çok zaman geçmeden Bostancı otobüsü yanaştı.  Binip akbilimi bastım, boş akbil sesi duydum fakat o kadar emindim ki içinde yeterli para olduğundan, "bu makineleri de ne dandik yapıyorlar" diyerek geçtim. Arkalara doğru ilerlemem gerekiyordu fakat bir metre kadar sürmedi bu ilerleyiş.  Şoför arkasını dönüp, "arkadaşım senin akbil basmadı" deyince biraz daha diretmeye karar verip "nasıl ya? bastım ya işte" desem de "o akbil boş" diyerek beni ikna etti. Durumum üzücüydü.  Akbilimde doksan ...

Dengesiz bir kızdı fakat o kadar güzeldi ki, bu güzelliği bütün kusurlarını affediyordu. -"Vajinamda kekremsi bir tat var" dedi birdenbire. -"Şimdiye kadar hiç öyle bir tat duymamıştım.  Tarif edebilir misin acaba?" diye sordu adam merakla. -"Hani böyle ne acı, ne ekşi, ne tatlı ne de tuzludur o tat.  Sanki hepsinden biraz varmış gibi.  Tadarken biraz irkilsen de bilinçsizce tekrar tatmaya yönelirsin." -"Gerçekten merak ettim.  Tadına bakmak isterim izin verirsen." -"Cüretkar tavrın çok hoşuma gitti.  Sanırım gecenin sonunda tattırabilirim." Kız, adamın özgüveninden çok etkilenmişti.  Bu henüz ilk randevularıydı.  Adamı ise bir heyecan bastırmaya başladı. -"Yanlış anlama, yine meraktan soruyorum.  Nasıl oldu da vajinanla tat almayı başardın?" Kız gülümsedi: -"Eh bunda bilinmeyecek ne var?  Sonuçta beş duyu organımız yok mu?  Göz, kulak, burun, dil, vajina." Adam bilgin bir tavırla: -"Yalnız bir konu...

Yatakta uzanmış, uzunca bir süre hiç konuşmamıştık. Bir sigara uzattım, kendiminkiyle beraber yaktım.   Bu uzun sessizlikler hiç hayra alamet değildir.  Bozulduğu anda bütün huzurumun kaçacağını hissedebiliyordum. "Erkin" dedi aniden.  Sigarasından derin bir nefes çekti. "Efendim canım" dedim.  Sesim titriyordu.  Tedirgin olmuştum. "Senin gözünde ben neyim?" diye sordu. Kalp atışlarım hızlandı bir anda.  Gözümü tavana dikerek daha hızlı çekmeye başladım sigaramı.  Derken sigaram bitti.  Oysa hala saçma sorusuna cevap bekliyordu. "Taşak" dedim. "Ne demek şimdi o?" dedi.  Kızmıştı. "Benim gözümde devasa bir taşaksın sen" dedim. Anlamsızca baktı yüzüme, konuşmamı sürdürdüm: "İçindeyken hayatımın en mutlu anlarını yaşıyorum.  Orada uzun süre hayatta kalamayacağımı biliyorum fakat ölümün nasıl bir his olduğunu da tam anlamıyla kestiremiyorum.  Bir gün dışarı çıkabilme ihtimalim o kadar düşük ki; nasıl bir yaşamla k...

Havanın durumu nasıl olursa olsun, vapurun dış tarafında oturmak eski zamanlardan kalma bir alışkanlıktır benim için.  Yine bir yaz günü, zar zor yetişip ter içinde kaldığım vapurda, dış tarafta yerimi aldım.  Kitabımı çıkartıp hareket saatinin dolmasını ve rüzgar gelmesini beklemeye başladım.  Henüz bir sayfa yazı okuyabilmiştim ki kapı açıldı ve dikkatimi dağıtacak ses gelmeye başladı. "Çay isteyen var mı?" Birkaç kere bunu duyduktan sonra kafamı kaldırıp çaycıyla göz göze geldim.  Hemen bakışlarımı başka yöne çevirdiysem de artık iş işten geçmişti. Çaycının sesi gittikçe yakınlaşmış, "abi,  çay ister misin?" diye sorup duruyordu.  Başlarda kendi üstüme alınmasam da, sağıma dönüp baktığımda, yaklaşık on kere bu soruyu bana yönelttiğini fark etmiştim. Çaycı, orta boylu çelimsiz bir adamdı. Dövecek olmasam da, çayı cesurca reddedebilmem için bu özelliklere sahip olması gerekirdi. Kibarca dönüp, "hayır, istemiyorum" desem de, adam ısrarından bir t...

Çok mu yalnızsınız?  Vajina görmeyeli çok uzun zaman mı oldu? Erotic Shop'lara gidip suni vajina almaya da mı utanıyorsunuz? Eğer hepsine cevabınız evetse işte size yeni ürünümüz:   Sahte vajina. Hazırlanması çok basit.  Üstelik ücretsiz.  Hemen bir arkadaşınızı çağırıp iki elinin parmaklarını birleştirip dik tutmasını söyleyip siz de yatay olarak aynısını yapıyorsunuz.   İlk şekilde gördüğünüz pozisyona geldikten sonra elinizi açıp bakıyorsunuz. Yapım aşaması Ve sonuç inanılmaz.  Neredeyse tıpkısının aynısı olan bu ürün, sadece seyirlik olmakla beraber, gerçek vajina aşıklarının hasret gidermeleri için tasarlanmıştır. Mükemmel sonuç

Güneşin, kavurmayı bırakın, öldürüp bitirdiği bir yaz gününün akşamına doğru, hava ılımaya başlamış, tatlı bir huzur kaplamaya başlamıştı beni.  Mutlu yuvamda oturup müzik dinlediğim sırada telefonumun çalması, bütün huzurumu bir anda kaçırıverdi.  Arayan arkadaşım bir an önce buluşmamız gerektiğini söyleyerek yanına çağırdı.  Hazırlanmam uzunca bir süre aldıktan sonra kendimi evden dışarı atabildim. Metrobüsle karşıya geçmem gerekiyordu fakat durağa gittiğimde inanılmaz bir kalabalık vardı.  Saatime baktığımda anladım ki iş çıkışı saatiydi.  Aslında saate bakmadan da anlaşılabilecek bir kalabalık vardı ortada.  Bu kadar çok insanın aynı anda işten çıkıyor olması rahatsız edici bir ayrıntıydı.  Bu ayrıntının zararlarını yolculuğum sırasında bolca yaşamıştım zaten. Sırada kalabalığın durulması için yeni metrobüsler beklerken, arkamda oluşan yeni kalabalığın beni boğmaya başlaması çok da uzun bir süre almamıştı.  Tam en önde durduğumu sanmamla, ön...

"ve sağa doğru seğirterek yürümeye devam etti Josef K." Utanarak söylüyorum ki, en sevdiğim yazarlardan biri olan Franz Kafka'yı ne zaman düşünsem, aklıma bu cümleden başka bir şey gelmiyor.  Yıllardır beynime kazınmış şu "seğirtmek" sözcüğü ve anlamını bilmesem de tahmin edebiliyorum sadece.  "Kamuran Şipal'in edebiyatımıza kattığı en önemli şey nedir?" diye kime soracak olsanız, "Kafka" yanıtını alırsınız.  Maalesef benim yanıtım "seğirtmek" olacaktır.  Hayranlıkla okunmuş o kadar kitaptan sonra akılda tek kalan şeyin seğirtmek fiili olması üzücü değil midir?  Bu durumda çevirmenimiz, yazarın bir adım önüne geçmiş olmaz mı? Aslında ben bu seğirtmek travmasını atlatalı uzunca bir zaman geçmişti ki geçenlerde bir arkadaşım bana Herman Hesse'nin Demian isimli romanını verdi.  Kitabın kapağında "Çeviri: Kamuran Şipal" yazısını görünce bir anda ağzımdan "şimdi seğirttik işte" sözleri çıktı.  Neyse her tü...