önemsiz ayrıntıların önem kazandığı yer

O kadar emindim ki içersinin boş olduğuna, kapıya varır varmaz abanıverdim.  Fakat duvar gibi sabitlenmiş kapı beni geri itiverdi.  Kapıya yüklenirken kendimi işeyeceğime öylesine inandırmıştım ki çişim üç katına çıktı bir anda. Üstünden iki dakika kadar geçmişti ve hala çıkmıyordu içerdeki.  "Koskoca mekanda nasıl olur da bir tane tuvalet olur" diye düşündüm kendi kendime.  Şimdiden olacakları seziyordum.  İçerdeki ne zaman girdiği belli olmayan şahıs, belki bir belki on dakika sonra çıkacaktı.  İki dakikaya kadar yanıma başkaları gelecek ve arkamda kuyruk oluşacaktı.  Ve bundan sonrası tam bir sessiz felakete dönüşmeye başlayacaktı. Sırayla kuyruğa eklenen herkes bana parmağıyla  tuvaletin kapısını işaret ederek fakat hiç ses çıkartmadan "dolu mu?" diye ağzını oynatacaktı.  Ben de "naparsın, bazen uzun sürebiliyor işte" demek ister gibi kaşlarımı kaldırıp, yarım ağız gülümseyerek içerdekinin avukatlığına soyunacaktım. İçerdeki ise onu b...

Buz gibi bir Kadıköy gecesinde, onlarca insan barın önünde bir ısıtıcının etrafında toplanmış sigaralarını tüttürürken,  o ısıtıcıya bir adım daha yakın durabilmek için önündekinin sigarasının bitmesini bekleyenler ve sigarası bitip hala ısınmaya devam edenler, muazzam bir uğultu içinde samimiyetsiz bir mutluluk tablosu sergiliyordu. Kadıköy'ün bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar güzel diye nitelenebilen barlarından biriydi burası.  Hatta "eğlence" dendiği zaman akla ilk gelen yerdi. Ne eğlence ama! Sahnede on beş sene önce bütün popülaritesini yitirmemiş olması şaşırtan bir grup, kolonları patlatmak pahasına enstrumanlarına yüklenip yırtınırken, seyirciler coştukça coşuyordu.  Erkekler ya çok eğlendiklerinden ya da kendilerini göstermeye çalıştıklarından bağrına bağrına parçalara eşlik ederken, bir yandan da barda buldukları yalnız kızlara yanaşıp reddediliyordu.  Fakat bu reddedilme kesinlikle onları yıldırmıyor, bir sonraki boştakine yanaşarak tekrar şansl...

"Şimdi incecik bir sigara sarsam, yanına da sütlü kahve yaparım.  Sigara çok ince gelirse bir tane daha sararım" diye içimden geçiriyordum.  Yaklaşık bir saat olmuştu müzik yapmaya başlayalı.  Sadece kafamdaki programa sadık kalabilmek için son parçaya başlamışken, nikotin isteğim had safhaya varmıştı.  Parmaklarım ezbere notaları dizerken ben hiç müzikal bir bilinç taşımıyor, sadece beş dakika sonra içeceğim sigaranın hayalini kuruyordum.  Çaldığım parçayı ister istemez tütüne ithaf ediyordum. Derken mekanın önünden Hüsnü'nün geçtiğini gördüm.  Üzerinde Fenerbahçe formasıyla Kadıköy'de amaçsız gezinen Hüsnü, o anda görmek isteyeceğim en son kişiydi.  Onunla tek ortak noktamız gitarist olmamızdı.  Bundan yıllar öncesinde bir konserde tanıştığım Hüsnü'yle o günden beri her karşılaşmamız benim için ayrı bir ızdırap olmuştu. Sokaktan geçerken dönüp içeri baktı.  Göz göze geldiğimizde ayıp olmasın diye selamladım.  Hüsnü beni gördüğüne ç...

Taksim'in yanında adının bile okunmayacağı kadar boş olan Kadıköy kalabalığında bunalmaktaydım.  Beni sıcacık yuvamdan çıkarmayı başaran uzaklardan kısa bir süreliğine İstanbul'a gelmiş bir arkadaşımla buluşacak olmamdı. Hava buz gibiydi.  Soğuk rüzgar, önümde yürüyen birbirine sarılı çiftin yarattığı koruyucu duvar etkisi sayesinde bana ulaşamıyordu.  Tabii bu yaşadığım sıcaklık biraz da boyumun kısalığından kaynaklanıyordu. O çifti çok sevdim, öyle ki arkalarından hiç ayrılmak istemedim.  Fakat biraz yavaş yürüyorlardı.  Benim için sorun yoktu.  Adımlarımı onlara uygun bir biçimde atmayı öğrenmiştim.  O derece birlikte adım atıyorduk ki,  yere basma anlarımız bile aynı olmuştu.  Senkronize takipte başarılı olduğumu anladım sayelerinde. Ara sıra durup bir dükkanın vitrinine dönüyordu kız,  sevgilisine büyük bir sevinçle çantalardan birini gösteriyor, adam ise sıkılgan bir tavırla "evet çok güzelmiş diyordu."  Onlar durunca be...

Kadın   kadın  kadın   dın dın dın ın ın ın nnn Ve kadın öylesine güzeldi ki en azından erkek değildi. Son yedi yılını ışık almayan bir odada geçirdiği için bize ismini lütfetmek zahmetinde bulunmadı. Odada geçen süre zarfında yazdığı tek şiiri olan "KADIN"ı elimize tutuşturup uzaklaştı.

Günlerden doğum günümdü.  Hiçbir doğum günümde parti gibi bir seçeneği aklımdan geçirmemiştim.  O kadar insanı bir araya getirip, mekanda oluşan samimiyetsiz gülüşleri izlemek pek benim keyif alacağım bir eğlence tipi değildi.  Fakat zaman zaman istemdışı bir partinin etrafımda oluştuğunu da gördüm. Neyse ki size bahsedeceğim doğum günü o partili olanlardan değildi.  Sadece bir arkadaşımla buluşacaktım.   Gece bir bara gidip içeriz diye düşünüyordum.  Akşam yemeğini yedikten sonra Kadıköy'e attım kendimi.  Vardığımda hemen arkadaşımı aradım.  Fakat yaklaşık beş kere aradıktan sonra açtığı telefonda pek de olumlu bir yanıt vermedi. "Kanka çok acil bir işim çıktı, ben bu gece iptalim."  İşte bu haber bende on dakika süren bir yıkılma yaşattı.  "Eve mi dönsem?" diye düşünsem de on dakika dolduktan sonra kendi kendime şevklenmeye başladım.  "Belki de bu bir işarettir.  Bu gece yalnız takılmalıyım.  Önce bir güzel içerim ...

Siz hiç güne "hasiktir" diyerek başladınız mı?  Ama şöyle güzel bir hasiktirden bahsediyorum.  İçten gelen ve uzata uzata söyleneninden.  Açıkçası ben haftanın bir günü muhakkak o şekilde uyanırım. İşte o da tam olarak o günlerden biriydi.  Telefonum çaldığında sabahın henüz on biri, ben ise uykumun en tatlı anındaydım.  Arayan ders verdiğim kurstu.  Kurstan maaş alacağım günün sabahında gelen bu telefon istemdışı olarak ağzımdan döktü o sihirli kelimeyi: " Hasiktir ". Dersin iptal olması kaçınılmazdı.  Aklıma başka hiçbir ihtimal gelmiyordu.  Sesimi çoktandır uyanmış gibi çıkarabilmek için yatakta biraz doğrularak telefonu açtım. "Alo?" "Hocam uyuyor muydunuz?" dedi karşımdaki ses.  Sanırım beni şimdiye kadar iyi tanımışlardı. "Yok canım ne uyuması, bu saatte uyunur mu?" diye çıkıştım anlamsız bir biçimde gurur yaparak. "Peki hocam, dersiniz iptal oldu.  Öğrencinizin işi varmış.  Onun için aramıştım" dedi yersiz sinir...